املش خدمت

علي نادري

در جامعه اي که نظام ولائي را پذيرفته  آنچه بيش و پيش از همه رقم زننده سعادت و شقاوت انسان هاست، نسبتي است که افراد آن جامعه با ولي برقرار مي کنند. بحث حتي در مورد پذيرش يا عدم پذيرش ولايت نيست - که شقاوت منکرين ولايت عيان تر از آن است که بحثي را طلب کند – بلکه همه مساله از آنجا شروع مي شود که معتقدين به ولايت و گردن نهادگان به امر مولا چگونه نسبتي را با ولي برقرار مي کنند. و اين نسبت و نحوه برقراري آن آنقدر پرظرافت است و آنچنان بصيرتي را مي طلبد که گاه بي توجهي به همان ظرافت ها " طلحه الخيري " که در امتحان دفاع از ولايت در ميان هياهوي مزورين سربلند بيرون آمده را به گردن کشي و عصيان در برابر ولي مي کشاند و جانباز رکاب اميرالمومنين عليه السلام در صفين را به قاتل سيدالشهدا عليه السلام در کربلا مبدل مي سازد.

باري چالش امروز جامعه ما ديگر چالش منکرين و مدافعين ولايت نيست – که ديري است تشت رسوائي منکرين ولايت از بام فرو افتاده است- چالش اصلي،امروز ميان مدافعين ولايت  در برقراري نسبتي صحيح با ولي امر و اوامر او معنا مي يابد.

امروز جنس مساله و مشکل ما بسيار پيچيده تر و متفاوت با همه دوره هاي گذشته است و اين همان ويژگي منحصر به فرد حکومت ولائي است.

شايد بسياري آسان ترين زمان براي تشخيص برقراري نسبتي صحيح با ولي را آن زماني بيابند که رکن ولايت و شخص ولي از سوي منکرين مورد هجمه قرار گرفته است. تکليف روشن است: سپر و محافظي براي حريم ولايت بودن و هجمه ها را به جان خريدن تا آنکه نيايد آن روزي که ولي خود به ميدان دفاع از حريم ولايت بيايد و متحمل هزينه اي براي دفاع از آن شود.

اما از ما دور نيست سالياني که در آن حريم ولايت از سوي منکرين به دوران رسيده مورد هجمه واقع مي شد و اين مدافعين ولايت بودند که از ترس آبرو و يا از دست دادن جايگاه اجتماعي خويش و فرار از تبديل شدن به سوژه اي براي دستگاه تبليغاتي منکرين، جائي امن تر از حريم ولايت را براي پناه گرفتن نمي يافتند.

آري امر منقلب شده بود و اينک اين ولي بود که در هجمه منکرين مبدل به مامني امن براي منکرين گرديده بود!

و درست در همان زمان که اين مدافعين در پشت سپر ولايت سر در جيب اشارت نشيني فرو برده بودند چه اندک بودند دلباختگاني چون آيت الله مصباح که از هزينه کردن هيچ چيز حتي آبروي خود در دفاع از حريم ولايت دريغ نکردند.

گوئي اين اخلاق در ميان جماعت مدافعين ولايت – که اينک با استعانت از همين عنوان به آلاف و الوف رسيده بودند –جا افتاد که ما همواره در" پشت سر ولي" حرکت خواهيم کرد. غافل از آنکه ولي در برخي شئون جلودار مي خواهد تا از حريم ولايت دفاع کند و در مراحلي خط شکناني مي خواهد که با فداکردن خويش راه را براي حرکت مولا هموار سازند و اگر اين حرکت ترکشي درپي دارد آنها باشند که آن را به جان بخرند.

اما آنچه در اين ساليان ازاين مدافعين ديديم رفتاري متفاوت بود. اين مواليان بودند که از هزينه کردن گريزان بوده و گوشه اشارت نشيني اختيار کرده بودند و اين ولي بود که در کوچکترين امور هم بايد خود به ميدان مي آمد.

اخلاق هزينه کردن ولي و استرزاق مواليان چنان نهادينه شد که مواليان حتي براي کوچکترين امور خويش هم به دنبال استفاده و بهتر آن است که بگوئيم" سوء استفاده" از اشارت هاي مولا باشند. گوئي در هر معرکه اي نه از آن روي اشارتي از مولا را خواهان بودند که آن راپيگيري کرده و عملي نمايند, بلکه همواره بدنبال اشارتي به" نفع خويش!" و فرار از بحث ومناقشه پيرامون هرموضوعي بودند که خدايي ناخواسته هزينه اي احتمالي را از جانب ايشان طلب مي کند و باز هم اين اشارت خواهي چيزي جز پنهان شدن در پشت بيان ولي نبود.

اخلاق ناشايستي که حتي در بازي هاي سياسي اين مواليان نيز راه يافت و در چند انتخابات اخير تحت عنوان "حمايت رهبري از شخص يا جرياني خاص!" به کرات شاهد آن بوده ايم.

امروز براي ولايت مدافعيني وجود دارند که نه تنها براي دفاع از ولايت حاضر به تقبل هيچ هزينه اي نيستند بلکه حاضرند براي دفاع از خويش و حريم خويش از شان ولي و جايگاه ولايت هم هزينه کنند  و اين اخلاقي است که مي رود تا طيف گسترده اي از مدافعين را گرفتار خويش کند.

ماجراي اختلاف اخير مجلس و دولت بر سر يکي از مصوبات مجلس و حاشيه هايي که بسياري پس از آن آفريدند شايد يکي از جدي ترين محمل ها براي نمايان شدن پيروان اين نحوه تعامل با ولي در ساليان اخير است.

صرف نظر از آنکه آيا اين دست موضوعات از آن درجه از اهميت بر خوردارند که در مورد آنها از رهبري نظر خواهي شود يا خير, و همچنين اين امر که به طورطبيعي رهبري در هر موضوعي داراي موضع و نظر مي باشند جاي اين سوال باقي مي ماند که آيا لازم است در هر موضوعي و از هر سنخ و جنسي از ايشان نظر خواهي شود؟ مثلا نظر ايشان در مورد "افزايش فشار برق در استان زنجان" چيست؟ به نظر مي رسد استفاده اي که از سوي برخي مدافعين اشارت نشين نسبت به نظر رهبر انقلاب در اين امر شد بيشتر از همان سنخ سوء استفاده هايي بود که پيشتر بدان اشاره رفت. ولايت مداري آنهم به نفع خويش.

به راستي با در پيش گرفتن منش کناره گيري از بيان موضع در موضوعاتي که ممکن است هزينه اي را به دنبال داشته باشد و بار کردن آن هزينه احتمالي بر رهبري به واسطه نظرخواهي از ايشان مي توان اميدوار بود که در پرتگاه هايي که نيازمند به کار بستن ظرافت هاي جامعه ولايي است سربلند بيرون بياييم؟ و آيا با اخلاق پنهان شدن پشت سر ولي مي توان ولايت مدار باقي ماند؟

باري در نظام ولائي آنچه بيش و پيش از همه رقم زننده سعادت و شقاوت انسان هاست، نسبتي است که اهل ولايت با ولي برقرار مي کنند

احسان صالحي

ظريفي مي گفت سوم تيرماه 84 براي رهبر انقلاب به مثابه 10 مهر 60 براي امام راحل بود چه آنكه محمود احمدي نژاد به عنوان بازوي واقعي ولايت به رياست جمهوري رسيد و رابطه امام- امت بار ديگر در رأس هرم اجرايي كشور نيز ساري گرديد؛ 10 مهر 60 سالروز انتخاب آيت الله خامنه اي به رياست جمهوري با رأي 95% از شركت كنندگان بود.

با اين حال، طي سالهاي 84-68 از رهگذر مخالف خواني هاي پيدا و پنهان در گفتار و رفتار مجريان، گروهي با علت محدثه واسطه گري در نظام سياسي شكل گرفت كه طبيعتاً علت مبقيه آن نيز بقاي حاكميت دوگانه و همان واسطه گري هاي كذايي بود.

نان حاكميت دوگانه خوردن و تاختن به آن، ترفند اين جماعت براي بقا بوده و هست. از اين روست كه يا نمي خواهند به پايان دوران دلالي اعتراف كنند و يا اساساً هنوز اين واقعيت را باور ندارند.

بيانات بي سابقه رهبر انقلاب در حمايت از دولت نهم در سفر به استان يزد و انتقاد از برخي سياستهاي گذشته و مشي مخالف خوانان هميشگي، چنان شوكي بر اين دلالان وارد كرد كه بيرون آمدن از كماي اين شوك، نيازمند زمان و تدبير ويژه بود.

اين تدبير ويژه با انتشار يك نامه و القاء رودرويي رهبري- رئيس جمهور كليد خورد. بحث حقوقي پيرامون حق مسلم رئيس جمهور در تذكر و اخطار قانون اساسي و استفاده از ظرفيت هاي قانوني، موضوع اين نوشتار نيست. به اينكه برخي تنگ نظران حتي نمي توانند نگارش يك نامه و تشريح استدلالهاي رئيس جمهور يك مملكت را درخصوص يك مصوبه تاب بيآورند و مستبدانه از آن به بازگشت استبداد تعبير مي كنند نيز در جاي ديگري بايد پرداخته شود اما گريزي به سال 65 و نامه امام (ره) به آيت الله خامنه اي رئيس جمهور وقت درپي اظهارات ايشان در نماز جمعه تهران در اين مقوله راهگشا خواهد بود. آنجا كه امام(ره) نظر ديگري در اين باب بيان فرمودند و رئيس جمهور وقت نيز متواضعانه آن را از امام خويش پذيرفته و بر ديده گذاشت.

رفتار احمدي نژاد در قبال پي نوشت رهبر انقلاب بر نامه حدادعادل نيز از همين جنس بود و اگر همان ولايت پذيري و هوشمندي در وي نيز نبود، دوستان نادان و دشمنان دانا از اين كاه، كوهي مي ساختند و بدنه ولايي حامي احمدي نژاد را فرو مي ريختند. تأكيد رئيس جمهور بر فصل الخطاب بودن نظر رهبري و اينكه ارزش اين نظر فراتر از قانون اساسي است، رشته هاي آنان را پنبه و نان حاكميت دوگانه را آجر كرد.

نفاق بدتر از كفر است؛ اين را آموزه هاي ديني اسلام عزيز مي گويد. كفر برخي جريانهاي سياسي به مباني و اصول انقلاب اسلامي بر نفاق جريانهايي كه شمه اي از درونياتشان در ماجراي اخير بروز يافت، شرف دارد.

امام ایستاد و خطبه ای كربلایی خواند: «اما بعد... می بینید كه كار دنیا به كجا كشیده است! جهان تغییر یافته، منكَر روی كرده است و معروف چهره پوشانده و ازآن جز ته مانده ظرفی، خرده نانی و یا چراگاهی كم مایه باقی نمانده است.» «زنهار! آیا نمی بینید حق را كه بدان عمل نمی شود و باطل را كه ازآن نهی نمی گردد تا مؤمن به لقای خدا مشتاق شود؟ پس اگر اینچنین است، من درمرگ جز سعادت نمی بینم و در زندگی با ظالمان جز ملالت. مردم بندگان حلقه به گوش دنیا هستند و دین جز بر زبانشان نیست؛ آن را تا آنجا پاس می دارند كه معایش ایشان از قِبَل آن می رسد، اگر نه، چون به بلا امتحان شوند، چه كم هستند دینداران.»

راوی

آه از رنجی كه دراین گفته نهفته است! و اما سرّالاسرار این خطبه در این عبارت است كه « لِیَرغَبَ المؤمن فی لقاء رَبِّه ـ تا مؤمن به لقای خدا مشتاق شود.‌» یعنی دهر بر مراد سفلگان می چرخد تا تو در كشاكش بلا امتحان شوی و این ابتلائات نیز پیوسته می رسد تا رغبت تو در لقای خدا افزون شود... پس ای دل، شتاب كن تا خود را به كربلا برسانیم! می گویی: مگر سر امام عشق را برنیزه ندیده ای و مگر بوی خون را نمی شنوی؟ كار از كار گذشته است. قرن هاست كه كار ازكار گذشته است... اما ای دل، نیك بنگر كه زبان رمز، چه رازی را با تو باز می گوید:‌كلّ ارض كربلا و كلّ يوم عاشورا. يعني اگرچه قبله در كعبه است، اما فَاَينَما تُوَلّوا فَثَمَّ وَجهُ اللهِ. یعنی هر جا كه پیكر صد پاره تو بر زمین افتد، آنجا كربلاست ؛ نه به اعتبار لفظ و استعاره، كه در حقیقت. و هر گاه كه عَلَم قیام تو بلند شود عاشوراست ؛باز هم نه به اعتبار لفظ و استعاره. و اگر آن قافله را قافله عشق خواندیم در سفر تاریخ، یعنی همین.

لیرغب المؤمن فی لقاء ربه... عجب رازی در این رمز نهفته است! كربلا آمیزه كرب است و بلا... و بلا افق طلعت شمس اشتیاق است. و آن تشنگی كه كربلاییان كشیده اند، تشنگی راز است. و اگر كربلاییان تا اوج آن تشنگی ـ كه می دانی ـ نرسند، چگونه جانشان سرچشمه رحیق مختوم بهشت شود؟ آن شراب طهور كه شنیده ای بهشتیان را می خورانند،‌میكده اش كربلاست و خراباتیانش این مستانند كه اینچنین بی سرودست و پا افتاده اند. آن شراب طهور را كه شنیده ای، تنها تشنگان راز را می نوشانند و ساقی اش حسین است ؛ حسین از دست یار می نوشد و ما از دست حسین.

الا یا ایها الساقی ادر كأساً و ناولها

كه عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشكلها

عمر بن سعد ابی وقاص نخست مایل نبود كه امر میان او و امام حسین(ع) به پیكار كشد... هر كسی را لیله القدری هست كه در آن ناگزیر ازانتخاب خواهد شد وعمر سعد را نیز ساعتی اینچنین فراخواهد رسید. اما اكنون او می گریزد و دهر نیز در كمینش، كه او را به این لیله القدر بكشاند. عمربن سعد فرزند سعد ابی وقاص است، فاتح قادسیه، و یكی از آن ده تنی كه می گویند رسول خدا هنگام مرگ از آنان رضایت داشته است. هنوز نیم قرن از رحلت رسول خدا نگذشته، این پسر سعد ابی وقاص است كه در برابر فرزند رسول الله(ص) و وصی او ایستاده است. ابن سعد تلاشی بسیار كرد تا كارش به پیكار با حسین بن علی(ع) نكشد، اما دهر هیچ كس را نا آزموده رها نمی كند ؛ صبورانه در كمین می نشیند تا تو را به دام امتحان درآرد و كارت را یكسره كند كه ان ربك لبالمرصاد. از گفت و گوهایی كه پیش از تاسوعا بین ابی سعد و امام گذشته است خوب می توان دریافت كه او كیست. امام می فرماید:« مگر از خدای پروا نداری؟ خدایی كه معادت به سوی اوست. عزم پیكار بامن كرده ای حال آنكه مرا نیك می شناسی و می دانی كه فرزند كیستم. بیا و این قوم را واگذار و با من همراه شو تا به خدا نزدیك شوی.» ابن سعد گاهی مایملكش را بهانه كرد و گاهی خانواده اش را... تا اینكه امام امید از او بازگرفت و برخاست كه بازگردد در حالی كه می گفت:« چه می اندیشی؟ آیا نمی دانی كه به زودی تو را در بستر خواهند كشت و در قیامت نیز رحمت خدا از تو دریغ خواهد شد؟امیدوارم كه از گندم عراق جز اندك زمانی بهره مجویی.» و این سخن دامی است كه دهر در كمین ابن سعد گسترده است تا لب به تمسخر بگشاید كه:« اگر به گندم دست نیافتم، جو كه هست!» و با این سخن به پرتگاه لعنت خدا در افتد. آیا هنوز عمرسعد را امید نجاتی هست؟ تلاش امام برای آنكه عمرسعد را از ورطه ای كه در آن گرفتار افتاده بود نجات بخشد به جایی نرسید. در تاریخ ها آمده است كه امام تا پیش از عصر تاسوعا بارها با او به گفت و گو نشست و اگر چه از آنچه دراین دیدارها گذشته است جز همان مختصر كه ذكر شد هیچ چیز نمی دانیم، اما سیره سیاسی امام حسین(ع) از آنچنان روشنایی و صفایی برخوردار است كه هیچ جای شبهه ای باقی نمی گذارد.

راوی

پر روشن است كه امام حسین(ع) در مرداب وجود عمر سعد به جست و جوی كدام گوهر نابی آمد است: شاید در این مرداب كه روزگاری با اقیانوس های آزاد پیوند داشته است هنوز نشانی از حیات باشد، شاید در این مدفن تاریكی كه عمرسعد فطرت الهی خویش را در آن به خاك سپرده است هنوز روزنه ای رو به آفتاب گشوده باشد.امام آفتاب كرامتی است كه خود را از ویرانه ها نیز دریغ نمی كند. آسمان را دیده ای كه چگونه در گودال های حقیر آب نیز می نگرد؟ آب را دیده ای كه چگونه پست ترین دره ها را نیز از یاد نمی برد؟ چگونه می توان كار پاكان را قیاس از خود گرفت؟‌ امام رابا خداوند عهدی است كه غیر او را در آن راهی نیست، و بر همین پیمان است كه امام پای می فشارد.نه، این راز نه رازی است كه با من و تو درمیان نهند. ولایت امام بر مخلوقات ولایت خداست، یعنی همه ذرات عالم، از پای تا سر، بقایشان به جذبه عشقی است كه آنان را به سوی امام می كشد، اما خود از این جذبه بی خبرند. اگر او كشكشانه ما را به كوی دوست نكشد و بر پای خویش رهایمان كند، یاران، همه از راه باز می مانیم. آسمان را دیده ای كه از او بلندتر هیچ نیست، اما درگودال های حقیر آب نیز می نگرد؟ امام در مرداب وجود عمرسعد در جست و جوی نشانی از دریاست، دریای آزاد، دریایی كه به اقیانوس راه دارد. زهیر بن قین هر چند خود نمی خواست، اما امام آن عهد فراموش شده را با او تازه كرد.

عمرسعد نمی خواست كه كار او با امام به پیكار بینجامد. این حقیقت از مَطلع نامه ای كه برای ابن زیاد نگاشته معلوم است:« خداوند آتش را خاموش كرد و اتفاق برقرار شد و كار امت به صلاح آمد.»... با این همه قصد دارد كه باطن خویش را از ابن زیاد كتمان كند. اما ابن زیاد زیرك تر از آن بود كه فریب عمرسعد را بخورد و گفت:« این نامه مرد خیرخواهی است كه امیر خویش را اندرز گفته و دل بر قوم خویش سوزانده است.» دست تقدیر همه لوازم را یكجا گرد آورده است تا آنچه باید، به انجام رسد. «شمر بن ذی الجوشن » نیز حاضر است تا ابن زیاد را با سخنان خویش در آنچه قصد كرده است تشجیع كند... اگر خداوند انسان را رها كند،‌دهر نیز با او همداستان می شود. اما به راستی مگر تا كجا می توان شرور بود كه خداوند انسان را در كاری اینچنین زشت یاری كند؟ شمر از جانب ابن زیاد مأمور شد تا امریه او را به عمر سعد برساند و اگر آن شوربخت از جنگ با حسین سرباز زد، خود به جای او بنشیند و عمرسعد را گردن بزند و سرش را برای ابن زیاد بفرستد. او نامه ابن زیاد را به عمرسعد رساند و منتظر ماند تا جواب آن را دریافت كند. ابن زیاد نوشته بود:« من تو را به جانب حسین نفرستاده ام كه دست از او برداری و وقت را بیهوده بگذرانی. بنگر كه اگر حسین و اصحابش تسلیم رأی من شدند، آنان را به مسالمت نزد من گسیل دار و اگر نه... برآنان حمله بر و خونشان را بریز و پیكرشان را مُثله كن كه حق آنها این است. آنگاه كه حسین كشته شد، او را زیر سم ستوران بینداز و بر سینه و پشتش اسب بتاز، كه ناسپاس است و مخالف. من می دانم كه این كار پس ازمرگ او را زیانی نخواهد رساند، اما عهد كرده ام كه با او اینچنین كنم. چنان كه به امرما عمل كنی، پاداشت پاداش كسی است كه مطیع فرمان بوده است، و اگر نه، از مقام خود كناره گیر و امر لشكر را به شمر بن ذی الجوشن بسپار كه باقی را او خود می داند.»

عمر بن سعد به روشنی دریافت كه شمربن ذی الجوشن در این میانه چه كرده است.او می دانست كه حسین بن علی تسلیم نخواهد شد. این جمله ای است كه از او در وصف حسین نقل كرده اند كه خطاب به شمر گفته است:« والله همان دلی را كه علی داشت در میان دو پهلوی پسرش نهاده اند.» آنگاه فرماندهی لشكر پیاده را به او سپرد و آماده جنگ شد.» شامگاه تاسوعا عمربن سعد چون قصد كرد كه حمله آغاز كند فریاد كرد:« یا خیل الله، اركبی و ابشری! ـ لشكرخدا سوار شوید؛‌ مژده باد شما را به بهشت.» و عجبا! این همان كلامی است كه پدرش سعد ابی وقاص در جنگ قادسیه بر زبان آورده بود. آیا به راستی عمر بن سعد نمی داند كه چه می كند‌، یا خود را به نادانی زده است؟

راوی

هنوز نیم قرن از حجه الوداع نگذشته، امت محمد(ص) تیغ بر اوصای او كشیده اند و با نام اسلام، قلب اسلام را كه امام است، می درند! اجسامشان به جانب قبله نماز می گزارند، اما ارواحشان هنوز همان اصنامی را می پرستند كه ابراهیم شكسته بود. اجسامشان به جانب قبله نماز می گزارند، اما ارواحشان با باطن قبله كه امامت است، پیكار می كنند. جاهلیت ریشه در درون دارد و اگر آن مشرك بت پرست كه در درون آدمی است ایمان نیاورد، چه سود كه بر زبان لااله الا الله براند؟ آنگاه جانب عدل و باطن قبله را رها می كندو خانه كعبه را عوض از صنمی سنگی می گیرد كه روزی پنج بار در برابرش خم و راست شود و سالی چند روز گرداگردش طواف كند. و ای كاش تا همین جا بسنده می كرد و قلب قبله را با تیغ نمی درید! عجبا! جهان را ببین كه چه سان وارونه می شود! افمن یمشی مكبا علی وجهه اهدی امن یمشی سویا علی صراط مستقیم؟

ياسر انصاري

اگرچه ايران، زمستان امسال را سردتر از هميشه تجربه مي كند اما فضاي سياسي آن به سردي نگراييده و بهار بيانات رهبري بيش از همه بر اين گرما افزوده است.

رهبر انقلاب طي سفر استاني سال جاري خود به استان يزد، نكات مهمي را متذكر شدند كه في الجمله فصل الخطاب بود و برخي از آنها نيز تاكنون به اين صراحت بيان نشده بود.

شايد نقطه اوج اين روشنگريها را بتوان در سخنراني تفصيلي رهبري در جمع دانشجويان دانشگاههاي يزد جستجو كرد. تحليل سير پرونده هسته اي، حمايت از دولت، گلايه از منتقدان بي انصاف، رابطه با امريكا، تأكيد بر اعتماد به نفس ملي و پرهيز از ايجاد يأس، محورهاي اساسي بيانات ايشان را شكل مي داد.

رهبر انقلاب براي نخستين بار از لفظ "عقب نشيني" براي سياستهاي تيم سابق هسته اي استفاده و تأكيد كردند كه به اين طيف هشدار داده بودند در صورتيكه اين روند ادامه پيدا كند، خود وارد ميدان خواهند شد و روند عقب نشيني را به پيشرفت تبديل مي كنند و چنين هم شد. عقب نشيني 2 ساله، البته داراي 2 فايده نيز بوده است. اول اينكه افكار عمومي دنيا را مجاب مي سازد كه در قبال اين 2 سال تعليق و تعطيلي كامل فعاليتهاي هسته اي نه تنها امتيازي به ايران داده نشد بلكه خواستار تعطيلي كامل فعاليتهاي هسته اي شدند و دوم اينكه مخالف خوانان هميشگي ديپلماسي استقامت، بهانه اي نخواهند داشت. هر چند كه اين طيف از سرمايه اي به نام "گستاخي" آنقدر بهره مند هستند كه به روي خود هم نياورده و همسو با غرب، باز هم خواستار تعليق كامل فعاليتهاي هسته اي شوند. (نگاه كنيد به نامه اخير 333 نفره)

رهبري در اين سفر تأكيد ويژه اي بر اعتماد به نفس ملي داشتند. "ما مي توانيم" شعار محوري دولت نهم برگرفته از آرمانهاي انقلاب بود كه طي سالهاي پس از جنگ به تدريج به محاق خودكم بيني رفته بود.

رهبر انقلاب 3 مانع اصلي اين اعتماد به نفس را "القاء يأس"، "اشكال تراشي غيرمنطقي" و "هوچي گري مطبوعاتي" برشمردند.

ايشان در تبيين هريك از اين موارد به نكاتي اشاره كردند كه العاقل يكفيه الاشارة و ضمير اين جملات به راحتي مي تواند مخاطب يا مخاطبانش را بيابد.

درخصوص القاء يأس به نامه جمعي از فيزيكدانان اشاره كردند. اين نامه كه در حقيقت توسط احمد شيرزاد عضو شوراي مركزي حزب مشاركت نوشته شده بود، ادعا مي كرد ايران توان ساخت نيروگاه ندارد، منابع اورانيوم به اندازه كافي وجود ندارد و اساساً با وجود ذخاير نفتي نيازي به نيروگاه هسته اي نيست.

رهبري در اين ديدار براي نخستين بار از پشت پرده مذاكرات هسته اي دولت سابق نيز مطالبي بيان كردند: «هى فشار آوردند كه بايد اين را تعطيل كنيد، بايد آن را تعطيل كنيد، بايد آن را تعطيل كنيد. رسيدند به كارخانه‏ى يو.سى.اف اصفهان، گفتند: اين را هم بايد تعطيل كنيد. آن مقدمات اوّلى است. بنده آن وقت به مسئولين گفتم كه اگر اين حرف را گوش كرديد، فردا خواهند گفت بايد معادن اورانيوم را هم كه توى اين كشور هست، كلاً يك‏جا جمع كنيد بدهيد به ما، تا خاطرجمع شويم كه شما نميخواهيد بمب اتم بسازيد! ... اول گفتند موقت تعليق كنيد، گفتند تعليق داوطلبانه بكنيد؛ ما هم به خيال موقت و به خيال داوطلبانه، تعليق كرديم. بعد هر وقت اسم از برداشتن تعليق آمد، يك قرشمال بازى‏اى در سطح دنيا درست كردند - در سطح مطبوعات و رسانه‏ها و محافل سياسى - واى، داد، داد، ايران ميخواهد تعليق را بشكند! تعليق شد يك امر مقدس كه ايران اصلاً حق ندارد نزديكش برود! ما اين را تجربه كرده‏ايم؛ ديگر، تجربه‏ى جديدى نيست. آخرش هم گفتند: اين تعليق موقت كافى نيست؛ اصلاً بايد بكلى بساط اتمى را جمع كنيد. همين اروپائى‏ها كه ميگفتند شش ماه تعليق كنيد، وقتى اين كار را كرديم، گفتند بايستى جمع كنيد! اين فرايند عقب‏نشينى، اين فايده را براى ما داشت؛ هم براى خود ما تجربه شد، هم براى افكار عمومى دنيا تجربه شد. ليكن عقب‏نشينى بود ديگر؛ عقب‏نشينى كردند.

من همان وقت هم در جلسه‏ى مسئولين - كه از تلويزيون پخش شد - گفتم اگر چنانچه بخواهند به اين روند مطالبه‏ى پى‏درپى ادامه بدهند، بنده خودم وارد ميدان ميشوم؛ همين كار را هم كردم. بنده گفتم كه بايستى اين روند عقب‏نشينى متوقف شود و تبديل بشود به روند پيشروى، و اولين قدمش هم بايد در همان دولتى انجام بگيرد كه اين عقب‏نشينى در آن دولت انجام گرفته بود؛ و همين كار هم شد. در زمان دولت قبل، اولين قدم به سمت پيشرفت برداشته شد.»

رهبر انقلاب در بخش ديگري از بيانات خود اظهارات قبلي رئيس جمهور را كه با واكنش حسن روحاني مسئول تيم سابق هسته اي روبرو شده بود، بيان كردند: «ببينيد فاصله‏ى اينها خيلى زياد است. يك روزى بود كه اينها حاضر نبودند پنج عدد سانتريفيوژ را تحمل كنند. مسئولين گفتگو و مذاكره‏ى با اروپا حاضر شده بودند بيست تا سانتريفيوژ را نگه دارند، آنها گفته بودند نميشود؛ گفته بودند پس لااقل پنج تا، گفته بودند نميشود. اگر ميگفتند يكى، باز هم ميگفتند نميشود! امروز سه هزار تا سانتريفيوژ دارد كار ميكند، مبالغ زيادى هم آماده‏ى كار گذاشتن است. ميگويند در همين حد متوقف شويد. اين هم يكى از ناكامى‏هاى آمريكاست.»

حسن روحاني هنگاميكه رئيس جمهور چندي پيش اين جملات را گفته بود، ادعا كرد چنين مسئله اي واقعيت ندارد.

رهبر انقلاب درباره رابطه با امريكا هم نكات مهمي بيان فرمودند و به اين مسئله از دريچه هزينه- فايده پرداخته و ضمن تأكيد بر اينكه اين رابطه در حال حاضر براي ملت ايران مضر است، خاطرنشان كردند هرگاه اين رابطه مفيد باشد خود نخستين كسي خواهند بود كه براي آن پيشقدم مي شوند.

بنابراين، مسئله رابطه با امريكا داراي حسن و قبح ذاتي نيست و چنانچه فايده آن بر هزينه اش، مقدم و اضافه شود، منطق عقلايي اجتناب از آن را جايز نمي داند.

رهبري به برخي ادعاها درباره اينكه بعضي از اظهارات رئيس جمهور مايه افزايش دشمني امريكاست نيز پاسخ دادند: «ميگويند: چرا جلب دشمنى آمريكا را ميكنيد؟ مثلاً فرض كنيد حالا رئيس جمهور تعبير تندى ميكند، ناگهان آقايانِ به اصطلاح عقلا ميگويند اين تعبير تند بود؛ اين دشمنى آمريكائى‏ها را جلب ميكند. نه آقا! دشمنى آمريكائى‏ها تابع اين الفاظ و تعبيرات نيست. دشمنى، دشمنىِ اصولى است. اين دشمنى در زمانهاى مختلف بوده. از اول انقلاب تا حالا دشمنى بوده»

استفاده از تعابيري نظير ماجراجويي و سخنان آتشين براي ديپلماسي دولت، نه تنها از سوي جريان ضداصولگرا بلكه از سوي برخي شخصيتها و رسانه هاي منتسب به اصولگرايان نيز گاه نسبت داده مي شود. سال گذشته روزنامه هاي همشهري و جمهوري اسلامي در مواجهه با سخنان رئيس جمهور در يكي از سفرهاي استاني از اين ادبيات استفاده كرده بودند.

همچنين با وجودي كه پس از انتشار گزارش اطلاعاتي امريكا طيف موسوم به اصلاح طلب ترجيح داده است موقتاً از حربه پر رنگ كردن خطر نظامي و معرفي كردن خود به عنوان ناجي خودداري كند اما رهبر انقلاب در بخش ديگري از بيانات خود به اين ادعا و نظاير آن درباره ويژه بودن شرايط كشور نيز پاسخ گفتند: «حداقل در طول هجده سال اخير، يعنى از بعد از پايان جنگ تحميلىِ هشت ساله تا امروز، هميشه اين خطر وجود داشته؛ يعنى هميشه ملت ايران تهديد ميشده، كه ممكن است اينها حمله‏ى نظامى بكنند؛ مال امروز نيست. آن چيزى كه ميتواند خطر دشمن را ضعيف كند، نمايش قدرت شماست، نه نمايش ضعف شما. نمايش ضعف شما دشمن را تشجيع ميكند. آن چيزى كه ممكن است جلوى خودسرى و خودكامگى دشمن را بگيرد، اين است كه احساس كند شما قدرتمنديد. اگر احساس كند ضعيفيد، بدون مانع، هر كارى كه بخواهد بكند، ميكند.»

ايشان در تشريح دومين مانع اعتماد به نفس به اشكال تراشي غيرمنطقي اشاره كرده و فرمودند: «متأسفانه راجع به اغلب تصميمات دستگاه اداره‏ى كشور از سوى يك عده مخالف‏خوان اشكال‏تراشى ميشود؛ اشكال‏تراشى‏هاى غير منطقى. اگر تصميم اقتصادى است، اگر تصميم سياسى است، اگر تصميم در حوزه‏ى مسائل هنرى و فرهنگى است، اگر تصميم در حوزه‏ى مسائل بين‏المللى است، به خصوص نسبت به دولت - حالا نسبت به رهبرى يك مقدار رودربايستى‏اى هست و يك چيزهائى را ملاحظه ميكنند - آزاد، راحت و با اهانت مطالبى ميگويند. اين كارها زشت است. ... دولت تصميم اقتصادى ميگيرد، اعتراض پشت سر اعتراض، آن هم با لحنهاى اهانت‏آميز؛ تصميم سياسى ميگيرد، همين طور؛ تصميم بين‏المللى ميگيرد، همين طور؛ به فلان سفر ميرود، همين‏طور؛ به فلان سفر نميرود، همين طور. وقتى ما سوار اين اتوبوس شديم و به اين راننده اطمينان كرديم، ديگر سر هر پيچى كه نبايد گفت آقا مواظب باش، آقا دستم فلان شد، دلم لرزيد. خب دارد رانندگى ميكند، ميرود ديگر. اين در حالى است كه اين دولت انصافاً دولت پركار و در بعضى از خصوصيات نمونه است. اينكه به همه‏ى شهرها ميروند، اين خيلى براى من مهم است؛ خيلى براى من جالب است.»

رهبري براي چندمين بار به تقدير از سفرهاي استاني دولت پرداختند: «رئيس جمهور، وزير و مديران ارشد اجرائى كشور به شهرهاى مختلف ميروند. اين رفتن به شهرها خيلى تأثير دارد. بعضى ميگويند آقا ما گزارشها را كه ميخوانيم؛ نه، گزارش خواندن فرق ميكند با رفتن. شايد بيش از اغلب مديرها براى من گزارش مى‏آيد. وقتى انسان ميرود به يك شهرى، ميرود به يك استانى، مى‏نشيند با يك مردمى، مى‏نشيند با يك مجموعه‏ى جوانى، مى‏بيند گزارشها با آنچه كه واقعيت است، تفاوتهائى دارد. انسان آنچه كه مى‏بيند و ميشنود، از گزارش خيلى باارزش‏تر است. اين كار را امروز دولت دارد ميكند. به همه جاى كشور سفر ميكنند. يك گوشه‏اى از اين را ميگيرند، تبديلش ميكنند به نقطه‏ى ضعف و ايراد گرفتن. چرا در اين سفر صد تا مصوبه داشتيد؛ در حالى كه پنجاه تايش بيشتر قابل عمل نيست؟ خيلى خوب، حالا پنجاه تايش عمل بشود؛ اين بهتر از هيچى نيست؟ اينها ايجاد يأس است. ايرادتراشى‏هاى بيخود: چرا به فلان سفر رفتيد؟ چرا به فلان سفر نرفتيد؟ اينها اشكال‏تراشى‏هائى است كه يأس‏آفرين است. عرض كردم؛ اغلب كسانى هم كه اين كار ميكنند، توجه ندارند به دنباله‏ى كارشان. بالاخره هر دولتى ضعفى دارد. نه اينكه اين دولت ضعف ندارد؛ چرا، ضعف و خطا دارند؛ مثل بقيه‏ى دولتها. بنده‏اى كه ميخواهم خطا بگيرم، مگر خودم خطا ندارم؟ خطاهاى ما الى ماشاءاللَّه؛ يكى دو تا كه نيست. انسان جايزالخطاست؛ بايد تلاش كند خطا نكند يا كمتر بكند. كسانى هم كه خطاى طرف مقابل را مى‏بينند، بايد دلسوزى كنند و خطا را به گوش او برسانند؛ اما هوچيگرى كردن، مردم را دلسرد كردن، اعتماد به نفس مردم را شكستن، آنها را نااميد كردن نسبت به آينده، هيچ روا نيست.»

ايشان خطاب خود را به همه از جمله "مطبوعات، رسانه‏ها، مسئولين، كسانى كه منبرهاى گوناگون خطابه و سخن گفتنِ با مردم را دارند؛ در مجلس، در نماز جمعه، در جاهاى ديگر، در دانشگاه‏ها" دانستند.

مرجع ضمير بيانات فوق در ميان طيف وسيعي كه كمر به زمين زدن دولت بسته اند، روشن است اما به نظر مي رسد تبيين چند نكته ضروري باشد:

1- در اوج سرماي زمستان، بهار بيانات رهبري روسياهي را به ذغالهايي كه در خيالات خود افول حمايتهاي رهبري از دولت را آرزو مي كردند، نشاند. اين طيف كه همواره از كنار حاكميت دوگانه نان خورده اند، نمي توانند رابطه ولايي ولي فقيه با رئيس جمهور را هضم كنند و سوداي گسستن اين ارتباط وثيق همچون خوره به جانشان افتاده است.

2- براي چندمين بار، حجت بر اصولگراياني كه ادعاي نصب العين قرار دادن بيانات رهبري را دارند، تمام شده است. اشكال تراشي غيرمنطقي، يأس آور و تنها در راستاي خواست دشمن است. نماينده مجلسي كه با تابلوي اصولگرايي و ادعاي كهنه كاري در عرصه سياست به مجلس رفته اما هنوز از تشخيص اولويتها و نحوه بيان انتقادات و شبهات خود عاجز است، يك روز نامه مي نويسد و رئيس جمهور را براي سفر به اجلاس شوراي همكاري خليج فارس به باد انتقاد گرفته و فردا عذرخواهي مي كند، به تعبير رهبر انقلاب، ناخواسته آب به آسياب دشمن مي ريزد.

3- فرآيند عقب نشيني دولت سابق در مسئله هسته اي به فرآيند پيشرفت تبديل شده است. اين فرآيند همانطور كه رئيس جمهور نيز به بياني ديگر گفته بود، ترمز و دنده عقب ندارد و البته فرمان آن در دست انسان صالح و حكيمي همچون رهبر انقلاب است. بنابراين، در حاليكه غرب هم به اين نتيجه رسيده كه توقف هسته اي ايران ممكن نيست، برخي بلندگوهاي داخلي آن نبايد همچنان اميدوار باشند.

جامعه اسلامي دانشجويان به مناسبت فرا رسيدن محرم و در آستانه انتخابات مجلس شوراي اسلامي بيانيه اي صادر كرد.

به گزارش رجانيوز، متن كامل اين بيانيه به شرح زير است:

انتخابات مجلس شوراي اسلامي آزمون پيش روي ملت ايران در تعيين سرنوشت خود و تحقق سند چشم انداز و اهداف انقلاب اسلامي است. مسأله‌اي كه در اين ميان، موجب دغدغه خاطر دانشجويان مؤمن و انقلابي گشته، رابطة مجلس آينده با دولت كنوني است.

واقعيت آن است كه رابطه مجلس فعلي و دولت نهم از همان ابتدا تحت تأثير مسائل سياسي انتخابات رياست جمهوري كه در آن نامزدهاي مورد نظر اكثريت نمايندگان مجلس، اقبال اكثريت مردم را بدست نياوردند، شكل گرفت. عدم رأي اعتماد به چهار وزير پيشنهادي رئيس جمهور و تغييرات مؤثر در لوايح بودجة دولت و ديگر مخالفت‌ها با عملكرد دولت، همگي در مجلسي اتفاق مي‌افتد كه به اصولگرايي شناخته مي‌شود. ورود نمايندگان مجلس به مسائلي مانند تغيير ساعت، كت و شلوار پوشيدن ملوانان انگليسي، چگونگي حضور رئيس جمهور در اجلاس اتحادية عرب (در قالب نامه شديد اللحن دكتر احمد توكلي به رئيس جمهور) و ... مواردي است كه باعث مي‌شود نمرة قابل قبولي به همدلي و هماهنگي مجلس و دولت داده نشود و با توجه به در پيش بودن انتخابات رياست جمهوري ممكن است نه تنها رابطة‌ مجلس آتي با دولت فعلي از اين نيز تيره‌تر شود، بلكه نمايندگان مجلس وقت و نيروي خود را صرف تبليغات براي نامزدهاي مورد نظر خود نمايند.

براستي كساني كه امروز مدعي اتحاد اصولگرايان شده اند، روز رأي اعتماد به وزراء و پس از آن كجا بودند؟! نوش‌دارو پس از مرگ سهراب چه نتيجه دارد؟! احزاب مدعي اصولگرايي در حالي دم از اتحاد اصولگرايان مي‌زنند كه مجلس‌نشينانِ هم‌خطِ آنها، لوايح دولت را مانند رفع مظلوميّت از بخش فرهنگ، رد مي‌كنند! رويه‌اي نيز كه چندی است در عملكرد مجلس رُخ مي‌نماياند، اقدام مجلس در موظف كردن دولت به فُلان كار و لغو بهمان تصميم دولت (مانند تصميصم رئيس جمهور مبني بر ادغام 28 شوراي عالي در 4 شورا) مي باشد. آيا مجلس رسالت خود را "نظارت بر جهت‌گيري‌هاي كلان قوا" كه مقام معظم رهبري در بيانات‌شان در جمع مردم يزد نيز بدان اشاره نمودند، مي‌داند يا "كارتراشي" و "تصميم لغو كني"؟! مردم بايد تكليف اين وضعيت را روشن كنند.

يكي از آفات گريبان‌گير فضاي سياسي كشور، سر برآوردن گروه‌هايي تحت عنوان اصولگرايي و با القابي مانند تحول‌خواه، مستقل و ... مي‌باشد كه حال مي‌خواهند با راهكارهايي مانند 6+5 آن را وصله پينه كنند. حضرت امام (ره) مي‌فرمايند: «همان‌طور كه بارها گفته‌ام، مردم در انتخابات آزادند و احتياج به قيّم ندارند و هيچ فرد و يا گروه و دسته‌اي حق تحميل فرد يا افرادي به مردم را ندارد» [2]. «همانطوري كه مكرّر من عرض كرده‌ام، و سايرين هم گفته‌اند، انتخابات در انحصار هيچ‌كس نيست. نه در انحصار روحانيين است؛ نه در انحصار احزاب است؛ نه در انحصار گروه‌هاست. انتخابات مال همة مردم است. مردم سرنوشتِ خودشان، دست خودشان است» [3]. لذا ائتلاف‌هايي كه تشكيل مي‌شود، قراردادي است ميان همان كساني كه در آنها شركت مي‌كنند.

متأسفانه آنچه كه امروز به نام نقّادي نسبت به عملكرد دولت انجام مي‌گيرد، اغلب عيب‌جويي و مچ‌گيري است كه با هدف ايجاد يأس در مردم و روي‌گرداني آنها از دولت صورت مي‌گيرد. فعاليت‌هاي دولت نيز بازتاب لازم در رسانه ملي ندارد؛‌ گويي دولتي كه با 17 ميليون رأي روي كار آمده، جزئي از ملت نيست!

امروز صدا و سيما دانسته يا ندانسته مجري اوامر فرهنگي و سياسي حزب كارگزاران گشته است. رسانه‌اي كه مي‌بايست عامل تقويت اعتماد به نفس ملي باشد، سريالي با آن ويژگي‌ها پخش مي‌كند و با عدم توصيه به كودكان، آنها را براي تماشا حريص مي‌كند؛ چراكه به فرمودة امام علي(ع): «الانسانُ حَريصٌ علي ما مُنِعَ». ديگران زنان‌شان را در قامت جواهري در قصر به تصوير مي‌كشند؛ ما زنان‌مان را چگونه به تصوير مي‌كشيم؟! امروز دشمن به خوبی دريافته که از دامن زن، مرد به معراج مي‌رود. چرا نمايندگان مدعي اصولگرايي كه به هر بهانة ريز و درشتي مدعي دولت شده و حتي تصميمات آن را لغو مي‌كنند، سكوت پيشه نموده‌اند؟! ممكن است گفته شود نظارت بر عملكرد صدا و سيما بر عهدة مجلس نيست؛ اما مگر نظارت بر عملكرد دانشگاه آزاد بر عهدة مجلس بود كه با 221 امضا كه تعداد آن - اگر بي‌نظير نباشد-، كم‌نظير است، از رئيس دانشگاه آزاد تجليل كرد؟! آيا اين صدا و سيما همان «دانشگاه»ي است كه امام مي‌خواست؟! البته گاهي نيز يك رسانه از باب «آموختن ادب از بي ادبان» دانشگاه مي‌شود؛‌ دانشگاهي در رشته‌هاي قناعت و ساده زيستي، حجاب و عدم آرايش غليظ، ادب و عفت كلام، وقار و متانت، اسلام انقلابي و انديشه‌‌هاي امام(ره) مانند ولایت فقیه، تكريم توليد داخلي، عدالت‌خواهي و مبارزه با مفاسد، بصيرت سياسي و نگاه كلان به مسائل كشور، دشمن‌شناسي و بررسي جديدترين شيوه‌هاي تهاجم دشمن مانند ناتوي فرهنگي، تكريم فرهنگ روستايي و روستانشيني، تناسب برنامه‌هاي طنز با شعور ملت ايران، دميدن فضائل اهل‌بيتِ امام حسين(ع) مانند حضرت زينب(س) و ياران ايشان مانند حرّ و مادرش، زهير و همسرش و ... در سريال‌هاي دهها قسمتي و ....

پدران و مادراني كه مي‌خواهند فرزندان خود را حسيني و زينبي - عليهما السلام- تربيت كنند، برنامه‌هاي صدا و سيما را براي فرزندان‌شان تحليل كنند. امروز بيم آن وجود دارد كساني كه خود را اصولگرا نيز بدانند، به يك معاملة سياسي كه به تضعيف فرهنگ و باورهاي ديني مردم منجر شود، نيز تن دهند. كوته‌فكران در فكر هدايت اذهان عمومي به سمت نامزد مورد نظرشان بوده و دشمن در صدد تضعيف ارزش‌هاي اسلامي و اعتقادات مردم. مردم بايد هوشيار بوده و بدانند بخش‌هايي مانند شبكه‌هاي صدا و سيما و سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران در اختيار چه كساني قرار گرفته است. پيشنهاد مي‌شود مسؤولين شبكه‌هاي صدا و سيما از پشت پرده بيرون آمده و مانند مسؤولين دولت به ميان مردم بيايند.

مقام معظم رهبري در سفر به استان يزد، ‌دانشجويان را به تشخيص برنامه‌هاي دشمن پس از شكست در مسألة هسته‌اي و راه‌هاي تضعيف اعتماد به نفس ملي فراخوانده‌اند. امروز دشمن دريافته نه با يك احمدي‌نژاد، كه با يك «ملّت» روبروست؛ لذا تضعيف اعتماد به نفس ملي را در دستور كار خود قرار داده است.

امروز يكي از اهداف دشمن، انحراف استعدادها و استهلاك قواي سه‌گانه در رويارويي با يكديگر براي عدم كارآمدي نظام است. خواستة‌ دشمن تشكيل مجلسي است كه به جاي همدلي و هماهنگي با ديگر قوا براي حل مشكلات مردم،‌ به رويارويي با آنها برخيزد؛ مجلسي مانند مجلس ششم و شايد مجلس فعلي. مجلسي در برابر ميثاق ملي؛ يعني قانون اساسي مي‌ايستد و مجلسي ديگر در برابر تبلور ارادة ملي. مي‌خواهند اسفنديار عدالتخواهي را جوان‌مرگ كرده تا بگويند دولت حزبي كارآمد نبوده و مردم بايد كيسة گدايي به در خانة احزاب – اين خوانين امروزي- ببرند.

اعتماد به نفس ملّی در پرتو توکّل به خدا و تفویض امور به او میسّر می شود؛ انسان باید به خدا متکی باشد. توکّل یعنی واگذار نمودن همه امور به مالک آن و اعتماد نمودن به وکالت او. توکل را همچنین، صرف کردن بدن در عبودیت خدا و پیوند نمودن قلب به مقام ربوبیت حق معنا کرده اند [4]. تفویض نیز آن است که بنده، حول و قوّت را از خود نبیند و در تمام امور، خود را بی تصرّف داند و حق را متصرّف. توکّل شعبه ای از تفویض است [5].

مقام معظم رهبري در آن ديدار، يكي از شيوه‌هاي تضعيف اعتماد به نفس ملي را «انحراف استعدادها» دانستند. حال يك سؤال كه به نظر مي رسد جنبة مديريتي دارد، ‌اين است كه چگونه انحراف استعدادها – از جمله استعداد جوانان و تشكل‌هاي دانشجويي – مي‌تواند باعث تضعيف اعتماد به نفس ملي گشته و چگونه مي‌توان از اين انحراف جلوگيري نمود؟

يكي از شيوه‌هاي دشمن در تضعيف اعتماد به نفس ملي آن است افرادي را كه در سال‌هاي گذشته در مقابل تهاجم فرهنگي و سياسي دشمن سكوت پيشه نموده و در مسأله هسته‌اي نيز حضوري شورآفرين و مؤثر نداشتند و حيات سياسي آنها به ضرب و زور مطبوعات غيراصولگرا و رسانة قاعدتاً ملي است، به عنوان ريش‌سفيدان و سران جريان اصولگرا معرفي نموده و دانشجويان و جوانان مؤمن و انقلابي را افرادي تندرو معرفي نمايند كه فعاليت‌هاي آنان، وحدت‌شكن و براي نظام هزينه‌زا مي‌باشد. كساني كه ضربِ شصتِ سياسي جوانان اصولگرا را در انتخابات سال 84 چشيده‌اند، مي‌خواهند اصولگرايي به يك حزب، جناح و ائتلاف سياسي تنزّل يابد كه در اين‌صورت، اصولگرايي شادابي و طراوت خود را از دست داده و به رخوت سياسي مبتلا مي‌شود.

اعتماد به نفس ملي در پرتو شفافيت صف‌بندي‌ها و شور حسيني تقويت مي‌شود. محرم و صفر ماه بيزاري جستن از كساني است كه ارزش‌هاي اسلامي و دولت اسلامي را ناجوانمردانه آماج تيرهاي زهرآگين خود قرار داده‌اند. آنچنان كه در زيارت عاشورا مي‌خوانيم:

«وَ رَزَقَنِى الْبَرائَةَ مِنْ اَعْدائِكُمْ»

بيزارى از دشمنان شما را روزى من فرمايد

آیا بیزاری از افرادی که 1400 سال قبل هلاک شده اند، روزیِ دور از دسترسی است؟!

حضرت امام(ره) كه خود در محرم سال 42 در يك سخنراني تاريخي عليه اقدامات شاه و وابستگي به بيگانگان سخنراني نمودند، مي‌فرمايند: «مجلس عزا نه برای این است که گریه بکنند برای سیدالشهداء و اجر ببرند؛ البته این هم هست و دیگران را اجر اخروی نصیب کند؛ بلکه مهم، آن جنبه سیاسی است که ائمه ما در صدر اسلام نقشه اش را کشیده اند که تا آخر باشد و آن، این اجتماعِ تحت یک بیرق، اجتماعِ تحت یک ایده، و هیچ چیز نمی تواند این کار را به مقداری که عزای حضرت سیدالشهداء در او تأثیر دارد، بکند. شما گمان نکنید اگر این مجالس عزا نبود و اگر این دستجات سینه زنی و نوحه سرایی نبود، 15 خرداد پیش می آمد» [6]. « نه سیدالشهداء احتیاج به این گریه ها دارد و نه این گریه خودش فی نفسه یک کاری از آن بر می آید ... بیخود نمی گویند ائمه ما به اینکه هر کس که بگرید؛ بگریاند یا صورت گریه؛ گریه کردن به خود بگیرد، اجرش فلان و فلان است. مسأله، مسأله گریه نیست. مسأله، مسأله تباکی نیست. مسأله، مسأله سیاسی است که ائمه ما با همان دید الاهی که داشتند، می خواستند که این ملت ها را با هم بسیج کنند و یکپارچه کنند؛ از راههای مختلف اینها را یکپارچه کنند تا آسیب نبینند» [7]. «بچه ها و جوان های ما خیال نکنند که مسأله، مسأله ملت گریه است؛ این را دیگران القاء کردند به شماها که بگویید ملت گریه. آنها از همین گریه ها می ترسند؛ برای اینکه گریه ای است که گریه بر مظلوم است؛ فریاد مقابل ظالم است؛ دسته هایی که بیرون می آیند، مقابل ظالم هستند؛ قیام کرده اند. اینها را باید حفظ کنید؛ اینها شعائر مذهبی ماست که باید حفظ بشود؛ اینها یک شعائر سیاسی است که باید حفظ بشود. بازیتان ندهند این قلم فرساها؛ بازیتان ندهند این اشخاصی که با اسماء مختلفه و با مرام های انحرافی می خواهند همه چیز را از دستتان بگیرند» [8].

منحرفین می گویند اینها استفاده ابزاری از مقدسات و ماکیاولیسم است. در سال‌هاي گذشته كه آقاي مهاجراني بسترساز تهاجم فرهنگي و آقاي بهزاد نبوي صحنه گردان تحركات ساختارشكنانة مجلس شده بودند، همگان فرياد برائت نيروهاي حزب اللّهي را از آنان و هم‌پالكي‌هايشان شنيدند؛ فريادهايي كه ممكن است صبر انقلابي آنها را ماه‌ها در سينه نگه دارد. جبهه‌گيري اهل باطل عليه اهل حق،‌ يك سنت الهي و هميشگي است كه گاه آشكار و گاه در پوشش يك نفاق‌(دورويي) انجام مي‌پذيرد. فريادهاي محرم و صفر، «تيتر يك» روزنامه‌هاي زنجيره‌اي و رسانة ملّي بچه‌هاي حزب اللّهي است و محرم و صفر اين‌گونه اسلام را زنده نگه داشته و اعتماد به نفس ملي را تقويت مي‌كند.

ملت شريف ايران! بيش از دوسال است دولت منتخب شما علي‌رغم كارشكني‌ها، تحقيرها و تمسخرهاي احزاب، مطبوعات، رسانه‌ها و باندهاي مافيايي كه يكي از عوامل گراني مسكن مي‌باشند، ايستاده و در خدمت‌رساني به شما كوتاهي چنداني نكرده است؛ اكنون نوبت شماست كه با اعتماد به نفس به ميدان آمده و نمايندگان‌تان را به ياري خادمان‌تان بفرستيد.

آرمان انقلاب اسلامي همانگونه كه حضرت آيت الله خامنه‌اي در جمع يزدي‌هاي دارالعباده‌ساز بيان فرمودند، بناي يك «جامعه اسلامي» است كه خداوند در قرآن كريم به بندگان مؤمن و نيكوكارش وعده داده و مردم ايران بايد بكوشند كه آن مؤمنين نيكوكار باشند. «جامعه اسلامي»، جامعه‌اي است برخوردار از علم، عدالت، معنويت، عقلانيت و امنيت؛ جامعه‌اي است كه رفتار و كردار انسان در آن عبادت پروردگار است. در «جامعه اسلامي» هيچ گناهي – اعم از غيبت، فساد اخلاقي، رباخواري، رشوه‌گيري و ... – بطور علني انجام نمي‌شود. در اين جامعه انسان‌ها با يكديگر مهربان بوده و به يكديگر عشق مي‌ورزند؛ جدايي و طلاق در چنين جامعه‌اي مانند شهر يزد در پايين‌ترين حد خود قرار دارد. دارالعبادة يزدي‌ها اعتماد به نفس ملي را در بناي «جامعه اسلامي» تقويت مي‌كند. البته احتمالاً كساني كه در صدد تضعيف اين اعتماد به نفس مي‌باشند، گزارش خواهند داد آمار طلاق و جرم و جنايت در يزد روبه افزايش است!

بناي «جامعه اسلامي» در بعد نظري و تئوريك كه قانون‌گذاري مجلس را نيز شامل مي‌شود، در گرو حل دو مسأله مي‌باشد: يكي، تهيّة «نقشة جامع علمي» و ديگري «مهندسي فرهنگي».

مهندسي فرهنگي، بستر «عدالت اجتماعي» است. در جامعه‌اي كه بنیان‌هاي خانواده استحكام لازم را نداشته و در معرض تهديد باشد؛ نظام تعليم و تربيت آن اسلامي نباشد؛ بانك‌داري آن ربَوي باشد و ارزش‌هايي مانند فداكاري، خلوص، صفا، صميميت، قناعت، ساده‌زيستي، ‌وفاداري، صداقت، يك‌رنگي، گذشت، جوان‌مردي و عشق و مهرورزي تقويت نشود،‌ نه تنها عدالت اجتماعي محقق نخواهد شد، بلكه هر روز بايد شاهد مفاسد اقتصادي و اجتماعي بود. آيا رفاه و رشد اقتصادي، غربي‌ها را از فساد بازداشته است؟! البته اين بدان معنا نيست كه با مفاسد اقتصادي و اجتماعي برخورد نشده و رفاه حداقلي مردم، که آن هم مقدمه عبادت پروردگار است، تأمين نشود.

ان شاءا... ملت ايران، تحت عنايات الاهي، ادعية حضرت بقيه ا... الاعظم و هدايت‌هاي رهبر معظم انقلاب اسلامي اين امتحان الاهي را نيز با سلامت پشت سر نهاده و انتخابات را وسيلة كارآمدي بيش از پيشِ نظام اسلامي قرار خواهد داد.

اتحاديه جامعه اسلامي دانشجويان

حجت الاسلام مرتضی آقاتهرانی در حاشیه ثبت نام خود در هشتمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی اعلام کرد که بر اساس وظیفه دینی، شرعی و انقلابی و با تصمیم خود در این دوره از انتخابات کاندیدا شده است.

به گزارش مهر، این استاد اخلاق در پاسخ به سئوال خبرنگار مهر مبنی بر اینکه آیا کاندیدای جبهه متحد اصولگرایان در انتخابات مجلس هشتم است یا خیر گفت: بنده به وظیفه دینی، شرعی و انقلابی خود عمل کرده و در این انتخابات ثبت نام کرده ام.

وی افزود: اگر احساس کنم که به درد مجلس نمی خورم به طور قطع انصراف می دهم و اگر کسی بهتر از من باشد شرعا وارد انتخابات نخواهم شد.

آقا تهرانی اظهار داشت: با تصمیم خود در این انتخابات ثبت نام کردم اما مشورت هایی هم با برخی دوستان انجام می دهم.

وی که تدریس درس اخلاق به کابینه دولت نهم را بر عهده دارد در پاسخ به سئوال خبرنگاری که از او نظر احمدی نژاد در مورد کاندیداتوریش را پرسید گفت: آقای احمدی نژاد خیلی دوست داشت که بیایم و قطعا مشورت هایی هم با وی خواهم داشت.

مرتضی آقاتهرانی با بیان اینکه احمدی نژاد خدمت گذاری واقعی است گفت: دلم می خواهد مجلس هماهنگ با وی عمل کند اگر نظرات رهبری مورد عنایت قرار گیرد مجلس در راستای اصول نظام حرکت کند و دولت نیز همین گونه عمل کند  کارهای بزرگی انجام می شود اما اگر به نظرات ولایت فقیه عمل نکنیم به خود ضربه زده ایم.

وی در پاسخ به سئوال خبرنگار مبنی بر اینکه رابطه مجلس هفتم و دولت نهم را چگونه ارزیابی می کنید گفت: بنده در مجلس نبودم و نمی توانم قضاوت رسایی در این زمینه داشته باشم اگر ما ولایت به واقع بپذیریم و دروغ نگوییم و به واقع مسلمانی کنیم قطعا به اهدافمان می رسیم.

وی افزود: مجلس ، دولت و قوه قضائیه باید همدیگر را حمایت کنند و در راستای خواست مقام رهبری عمل کنند. اگر این گونه نشود همه نیروهای یکدیگر را از بین می برند.

آقا تهرانی با تاکید بر اینکه هیچ کس نباید دیگری را تخریب کند در پاسخ به این سئوال که آیا دولت برنامه خاصی برای رعایت اخلاق در انتخابات دارد یا خیر گفت: واقعا نمی دانم کاری در این زمینه انجام شده است یا خیر، اما به طور قطع دولت تمهیداتی در این زمینه اندیشیده است.

وی در پاسخ به این سئوال که چرا برخی احزاب نسبت به بررسی صلاحیت ها اظهار نگرانی می کنند تصریح کرد: این سئوال را از خود آنها بپرسید . اگر کسی کاری مرتکب نشده است چرا می ترسد . دوستان شورای نگهبان انسانهایی متدین هستند و به طور قطع صلاحیت کسانی که شایستگی لازم را ندارند رد خواهند کرد.

آقا تهرانی خاطرنشان کرد: احزاب نیز باید سعه صدر داشته باشند و اگر رد صلاحیت شدند محترمانه آن را بپذیرند.

استاد اخلاق کابینه نهم وجود شورای نگهبان و امر نظارت را ضروری خواند و گفت: بنده از کسانی به دولت، مجلس ، قوه قضائیه و شورای نگهبان فشار می آورند خوشم نمی آید و کار آنها را نمی پسندم.

در سال هاي بعد از خاتمه جنگ جهاني دوم تا به امروز بسياري از رهبران سياسي و برجسته جهاني در نشست ساليانه مجمع عمومي از تريبون سازمان ملل سخنراني كرده اند. «نهرو» از هند، «تيتو» از يوگسلاوي، «ناصر» از مصر، «كاسترو» از كوبا، «خروشچف» از شوروي، «كندي» از آمريكا و... ولي هيچ كدام نتوانستند همچون دكتر احمدي نژاد رئيس جمهور ايران، توجه اقشار مردم و دولتمردان را به خود جلب كنند. خروشچف در دهه 1960 در يكي از جلسات مجمع عمومي حتي با مشت زدن روي ميز كوشش كرد توجه جهانيان را به خود جلب كند ولي نه خشم و عصبانيت او به عنوان رهبر يك ابرقدرت و نه فرياد كاسترو به عنوان رهبر يك انقلاب سوسياليستي و نه طنين ضداستعماري نهرو و ناصر و تيتو توانست آن انعكاس و بازتاب و تاثيري را كه سخنان دكتر احمدي نژاد ايجاد كرده است، به وجود آورد.

اين قضاوت و ارزيابي من تنها مبني بر قرائت و مطالعه تاريخ روابط بين الملل و سازمان ملل نيست بلكه بيش از همه برپايه مشاهدات خود به عنوان استاد و پژوهشگر به مدت 50سال در واشنگتن و نيويورك است. شما بايد آن روزها در صحنه حاضر مي بوديد تا بتوانيد هرچه بهتر وسعت و عمق درياي سياسي امروز را كه بازيگران قدرت در آن غوطه ورند تشخيص دهيد. هوش و ذكاوت دكتر احمدي نژاد و تدبير و شجاعت و صلابت وي را بايد در چهارچوب اين تلاطم جهاني درك كرد. علاقه من به مشاهده و مطالعه جايگاه او در روابط معاصر بين المللي تاثير آني و كوتاه مدت آن نيست بلكه اثر تاريخي، درازمدت، و مداوم آن در سطوح ملي و بين المللي است. از زمان پيروزي انقلاب اسلامي ايران و امام خميني(ره) هيچ رئيس جمهور ايران به اندازه دكتر احمدي نژاد مورد توجه جهانيان قرار نگرفته است. پس مي توان پرسيد كه چرا دنيا به احمدي نژاد توجه دارد؟

(1) نوانديشي، عدالت خواهي، و توحيدگرايي سه محوري است كه دكتر احمدي نژاد بر آن تكيه دارد. به عبارت ديگر، در دنيايي كه يك ابرقدرت و امپراتوري مانند شوروي سرنگون شد و يك ابرقدرت و امپراتوري ديگر مانند آمريكا در آستانه افول است، در دنيايي كه رهبران آن مقابل ظلم و بي عدالتي سخن جديدي ندارند و سازمان هاي بين المللي مقابل زورگويي و قانون شكني و جنگ سكوت اختيار كرده اند، و در دنيايي كه اغلب سران مشروعيت خود را از دست داده و مورد اعتماد مردم خود نيستند، در چنين محيطي دكتر احمدي نژاد پيام قابل شنيدني دارد گرچه محتويات آن به گوش و مذاق بعضي سنگين و تلخ به نظر برسد. او مسائل و موضوعاتي را در سطح بين المللي مطرح مي كند كه ديگران از اظهار آن ابا داشته و خودداري مي كنند. دكتر احمدي نژاد دنبال ريشه هاي درخت اختلاف و كشمكش است و نه شاخه هاي آن. او نظريه ها، فرضيه ها و پيش فرضيه هاي حاكم بر نظام جهاني را زير سؤال مي برد و خواستار تأمل و تفكر در آنها مي شود.

(2) در دهه هاي 1950 و 1960 اين «تيتو» و «نهرو» بودند كه بقيه دنياي به اصطلاح سوم را با همقطاران و همفكراني مانند كاسترو و ناصر و سوكارنو و نكرومه عليه آمريكا و شوروي بسيج كردند. ولي خط مبارز اين رهبران آنروزي دنيا را سكولاريسم، ملي گرايي، سوسياليسم و خودكفايي تشكيل مي داد. امروز مرزهاي روابط بين المللي و موضوعاتي كه در دستور روز قرار گرفته است با گذشته فرق مي كند. نيم قرن پيش چه كسي فكر مي كرد كه دين و معنويات، اسلام و اديان الهي، فروپاشي خانواده، محيط زيست، انرژي اتمي، و كاهش منزلت زن، موضوعات مطرح شده در سطح جهاني و سازمان هاي بين المللي را تشكيل دهد. ما امروز شاهد تشكل يك فرهنگ مقاوت عليه سلطه گرايي هستيم. اين فرهنگ مقاومت در همه قاره ها در حال رشد و نمو است چيزي كه دكتر احمدي نژاد در سخنراني سازمان ملل خود از آن به نام «جبهه همبستگي براي صلح» نام برد. اين فرهنگ مقاومت را به خوبي مي توان در فلسطين، در لبنان، در عراق و در كشورهاي آمريكاي لاتين مانند ونزوئلا، بوليوي و در اقصي نقاط آفريقا و آسيا مشاهده كرد. احمدي نژاد امروز پيشگامي در اين جبهه را به عهده گرفته است.

(3) امروز جريان سلطه ستيزي در سراسر جهان يك واقعيت انكارناپذير است. جبهه همبستگي براي صلح از نظريه انسان مدار، اخلاقي، سنت گرا، و خودكفا در رشد و توسعه عدالت اجتماعي نشأت مي گيرد و بر محور معنويات و خداشناسي و توحيد مستقر است. فرهنگ مقاومت نيز به دنبال احترام و عزت بشري بوده و به دنبال گفت وگويي است كه حركات انقلاب كنوني در جهان را موجب مي شود. جلوگيري از جنگ و پيشبرد صلح، ايجاد گرايش عمومي به سوي تعامل و سازشكاري و هم زيستي، احترام به فرهنگ و ارزش ها، پشتيباني از نهاد خانواده و اجتماع، نماد و نشانه هاي امروزي اين فرهنگ مقاومت عليه سلطه گرايي است. فرهنگ مقاومت عليه سلطه گرايي در همه جوامع چه غرب و چه شرق، چه شمال و چه جنوب وجود دارد. چهارچوب اخلاقي جبهه همبستگي براي صلح كه فراتر از همه دولت ها و اقوام و ملت ها است بايد مدنظر قرار گرفته و پايه بسيج عمومي براي يك امنيت و توسعه و صلح پايدار باشد.

(4) اصالت و نوآوري صحبت هاي دكتر احمدي نژاد همان قدر كه قدرت و مشروعيت سلطه گران و دستگاه هاي تبليغاتي آنها را به تكاپو انداخته است، افكار و مواضع و انديشه هاي او نيز به همان اندازه در بين قشرهاي مختلف ملل، به ويژه گروه هايي كه سال ها تحت استعمار و استثمار بوده اند، هيجان فوق العاده اي ايجاد كرده است. يك نگاه كوتاه به محور سخنراني او در نيويورك اين موضوع را به خوبي به اثبات مي رساند: عدالت به جاي زور و قدرت، كرامت هاي انساني، حاكميت خداپرستي، زورگويي و رويگرداني از خدا به عنوان دو عامل اساسي چالش هاي امروزي، نقض قوانين و حقوق بين الملل توسط قدرت هاي بزرگ، نقض گسترده حقوق بشر توسط آمريكا، فروپاشي خانواده و كاهش منزلت زن، توسعه تروريسم و اشغالگرايي توسط ايالات متحده، هجوم به فرهنگ هاي بومي و تحقير ارزش هاي ملي، گستره فقر و بي سوادي و محروميت از بهداشت در سطح جهاني، ناديده گرفتن ارزش هاي متعالي، ترويج فريب و دروغ و جنگ طلبي، و خاتمه يافتن موضوع هسته اي ايران.

دكتر احمدي نژاد خواهان تحول و اصلاحات اساسي و بنيادين در نظام بين المللي است. او معتقد است كه عدالت به جاي قدرت بايد بر نظام بين المللي حكم فرما باشد و بدين ترتيب وي مفاهيم و پيش فرضيه ها و نظريه هاي موجود رئاليسم يا واقعيت گرايي غرب را كه بر محور قدرت مستقر است به چالش مي طلبد. براي او عدالت گرايي و عدالت خواهي تنها مسير بشريت و جامعه انساني به سوي صلح و امنيت پايدار و پويا است. دكتر احمدي نژاد به دنبال شكستن اسطوره هاي سياسي است. از ديدگاه او درك مسئله و مشكل فلسطين درك و كيفيت «هولوكاست» است زيرا توجيه و چگونگي مصيبت بر يهوديان در اروپا و به دست اروپايي ها مشروعيت اشغال فلسطين را توسط صهيونيست ها و غرب به وجود آورد و به تاسيس نظام اسرائيل انجاميد. فلسطيني ها نه در جنگ اروپا و نه در كشتار يهوديان شركت داشتند و امروز مردم فلسطين هستند كه بايد از طريق رفراندوم سرنوشت خود را مشخص كنند. دوران انديشه هاي مادي مبتني بر خودخواهي و سيطره طلبي پايان يافته است و بهتر است اين كشورها به جاي دخالت در امور ديگران به مردم خود برسند چون دنيا نيازي به آنها ندارد.

(5) علي رغم تبليغات گسترده اي كه براي مخدوش كردن چهره دكتر احمدي نژاد از طرف دولتمردان و رسانه هاي آمريكا تدارك ديده شده است، تحولات ارتباطات بين المللي و جهاني، دگرگوني هاي زيرساختي اطلاع رساني، پيدايش شبكه هاي جديد رايو- تلويزيون در سطح جهاني، افزايش سرعت توليد و توزيع پيام به طور مستقيم از طريق ماهواره ها، و بالاتر از همه آگاهي و علاقه مخاطبان دنيا به دريافت دست اول و صحيح از مراكز اخبار و گسترش و بهره برداري هرچه بيشتر عموم مردم از اينترنت، همه و همه ميدان عمل را براي رئيس جمهور ايران باز كرده و توازن و كنترل رسانه ها را كه مدت هاي طولاني در انحصار چند كشور غربي به ويژه آمريكا بود متلاشي كرده است.

متانت و مهارت دكتر احمدي نژاد در ارتباطات عمومي و ابتكارات اطلاعاتي و مردمي او در حقيقت رئيس جمهور ايران را براي اولين بار به يك رسانه جهاني انساني ارتقا داده است. براي رسانه هاي آمريكا و دنيا اولويت سخنراني و حضور دكتر احمدي نژاد در نيويورك بر نشست مجمع عمومي تقدم داشت. اختصاص خبرهاي روز و ستون مطبوعات به رئيس جمهور ايران نگراني و اضطراب فوق العاده اي در مقامات آمريكايي ايجاد كرده بود كه نظام آمريكا كوشش داشت آن را پنهان نگاه دارد. جنگ سرد بين نظام آمريكا و دكتر احمدي نژاد يك نبرد رسانه اي و اطلاعاتي است و تا امروز رسانه هاي آمريكا هرچه كوشش كرده اند كه رئيس جمهور ايران را به تله بيندازند، خود بيش از همه به تله افتاده اند. دكتر احمدي نژاد در مدت كوتاه اقامت خود در نيويورك كوشش كرد از اين زيرساخت هاي اطلاعاتي و رسانه اي استفاده كرده و از طريق سازمان ملل و تريبون آن پيام خود را به جهانيان برساند و آمريكا را در مقابل كشورهاي جهان قرار دهد. به روايت مطبوعات آمريكا 500ميليون نفر سخنان احمدي نژاد را شنيدند، چيزي كه دهه هاي قبل براي سران دولت ها فقط يك آرزو و رؤيا به نظر مي رسيد. دكتر احمدي نژاد از بي نيازي ايران به تسليحات هسته اي صحبت كرد و موضوع قرار گرفتن ايران و آمريكا در مسير جنگ را كم اهميت دانست.

(6) دكتر احمدي نژاد كاركرد نهادهاي مهم غرب را زير سؤال مي برد و آنها را مورد استيضاح قرار مي دهد. حادثه دانشگاه كلمبيا يك اتفاق بزرگ بود كه خود احتياج به يك مقاله جداگانه دارد. آنچه در دانشگاه كلمبيا صورت گرفت حيثيت كل ادعاهاي نظام سلطه و دموكراسي مبتني بر مادي گرايي را به صحنه آورد و نشان داد كه در داخل آمريكا يك سردرگمي بزرگ درباره نوع تعامل با ايران به وجود آمده است.

مهرورزي، اعتماد به نفس، و تبحر سخنوري دكتر احمدي نژاد فوق العاده است. او در سخنراني خود در مجمع عمومي سازمان ملل، اين نشست جهاني را به يك دادگاه بين المللي تبديل كرد كه دادستاني آن را خود به عهده داشت. در دانشگاه كلمبيا خونسردي و متانت و گذشت او تحسين آور بود. حضور او در كلمبيا بحث و گفتماني را در مجالس و محافل فرهنگي و علمي آمريكا شروع كرده است كه به عقيده من سال ها ادامه خواهد داشت. در ملاقات با بيش از 70 نخبه برجسته آمريكايي كه قريب به سه ساعت طول كشيد، دكتر احمدي نژاد نقش يك استاد باتجربه و متبحر را ايفا كرد. و در گفت وگوي خود با علما و دانشمندان اسلامي مقيم آمريكا و در سخنراني خود در كليساي نيويورك با پيشوايان و رهبران ديني مسيحي و يهود نشان داد كه خاورميانه و ايران خاستگاه اديان الهي است و ايمان و عقلانيت منزلتي بس بزرگ در سنت اسلامي دارد. تكيه او بر خداپرستان، عدالت طلبان و مهرورزان بود.

احمدي نژاد همچنين با اظهار رضايت از نشست صميمانه دولت با اقتصاددانان منتقد، از اعضاي هيات دولت درخواست كرد تا جلسات مشتركي را با مردم ، صاحبنظران و دانشگاهيان در حوزه مسووليت خود برگزار كنند.

دكتر محمود احمدي‌نژاد رييس جمهور در جلسه عصر امروز يكشنبه هيئت وزيران تصريح كرد: با سهيم شدن همه آحاد مردم در تصميم گيري براي رفع مشكلات به منظور پيشرفت كشور شاهد تحقق كابينه 70 ميليوني خواهيم بود.

وي تاكيد كرد: كشور متعلق به گروه هاي خاص نيست و همه آحاد ملت حق دارند نسبت به مسايل كشور دلسوزي كنند.

رييس جمهور با اشاره به اينكه اگر نقدها و اظهار نظرها به ويژه از سوي استادان دانشگاه‌ها باشد به دولت كمك مي كند تا راههاي بهتري را براي حل مسايل بيابد و نسبت به رفع مشكلات كوشش كند، افزود: اين قبيل گفتگوها ضمن آنكه فضاي همدلي را در كشور افزايش مي دهد موجب مي شود تا همه احساس كنند در سرنوشت كشور و بهبود بخشيدن به مشكلات سهيم هستند.

مهدي چمران با بيان اين‌كه سوم تير يك بيداري، حركت و جنبش باارزش است كه بايد قدر آن را دانست، افزود: اين دوره را تجديد حيات و رنسانس انقلاب اسلامي مي‌نامم.

 رييس شوراي شهر تهران كه در همايش "حماسه سوم تير، ره‌آورد ملت، تجلي عدالت" سخن مي‌گفت، افزود: انقلاب دوره‌هاي مختلفي داشته است. دوره اول پرشور، پراحساس و پر از حركت‌هاي مردمي بود. دوره‌ دوم، دوره حماسه‌ و دفاع مقدس بود كه زيباترين نمودهاي انقلاب اسلامي را رزمندگان دفاع مقدس در آن آفريدند؛ صحنه‌هايي كه نظير آن را تنها در صدر اسلام مي‌توان ديد و براساس همين ارزش‌ها بود كه در جنگ پيروز شديم.

وي اظهار داشت: دوره ديگر حركت پرتلاش براي ساختن خرابي‌هاي كشور بود كه در اين حركت شايد به خاطر سرعتي كه گرفت، توجه لازم به ارزش‌ها نشد و جامعه كم‌كم از ارزش‌ها فاصله گرفت يا برخي جامعه رابه سويي بردند كه ارزش‌ها از دست برود. من نمي‌خواهم تقصير را گردن كسي بيندازم اما ارزش‌ها همپاي پيشرفت كشور جلو نرفت.

چمران ادامه داد: در دوره بعد در بستر ايجادشده در دوره قبل، ارزش‌ها مورد تهاجم واقع و يا كم‌رنگ‌تر شد و در برخي موارد به بي‌ارزشي تغيير يافت. پس از اين دوره ناگهان دوراني رسيد كه من آن را خوديابي، بازگشت به خويشتن خويش و تجديد حيات و رنسانس انقلاب اسلامي مي‌نامم.

وي در ادامه با اشاره به پيروزي احمدي‌نژاد در سوم تير گفت: در اين دوران براي مردم روشن شد كه در عين سازندگي و توسعه‌ي سياسي نبايد از ارزش‌ها فاصله گرفت. انقلاب ما انقلابي جامع‌نگر بود و همه چيز را در درون خود داشت؛ هم اسلامي بود و هم فرهنگي. انقلاب به دنبال حاكميت يك طبقه نبود و آن چه امروز انقلاب و كشورما را به جهانيان مي‌شناساند،‌ نه توسعه و پيشرفت بلكه تفكر و ايدئولوژي انقلابي و اسلامي بوده كه مبدع آن انقلاب ما بود و ما آن را شروع كرديم.

چمران در ادامه گفت: كشور ما تجربه‌ي مشروطه و ملي شدن صنعت نفت را داشته است كه در آنها متاسفانه شكست خورديم. من نگرانم نكند تجربيات قبل هم تكرار شود. مردم در دو دوره‌ي قبل، دور شدن از مباني و ارزشهاي انقلاب را ديدند و با بيداري و هوشياري در سوم تير آگاهي خود را نشان دادند. اين كه چه كسي رييس‌جمهور شد و حكومت را به دست گرفت، مطرح نيست. حماسه‌ي سوم تير آن قدر مهم و فراتر از اين مساله است كه بازگشت به انقلاب در آن مطرح بود. احمدي‌نژاد اين شجاعت را داشت كه در فضاي انتخاباتي رياست‌جمهوري نهم اين مساله را مطرح كند و مردم وقتي ديدند او از نهاد و دل آنها صحبت مي‌كند به سويش گرايش پيدا كردند.

رييس شوراي شهر تهران تصريح كرد: در سوم تير اصول مهم انقلاب اسلامي كه در محاق قرار گرفته بود، دوباره زنده شد و آنها كه سهم خود را از انقلاب گذشت و فداكاري مي‌دانستند، ياس و دلمردگي از دلشان زدوده شد و شور و هيجان در آنها پديد آمد و اين تجديد حيات و پيمان مردم ما بود.

چمران در ادامه به پيشرفت برخي كشورهاي همسايه اشاره كرد و گفت: ممكن است برخي كشورهاي همسايه از ما بيشتر پيشرفت كرده باشند اما آيا آن استقلال واقعي را دارند و به آن افتخار مي‌كنند؟ انقلاب ما صرفا براي پيشرفت نبود، البته ما بايد همت كنيم و اولين كشور از نظر پيشرفت باشيم اما پيشرفت كشور در كنار اعتقادات و ارزش‌هاي مكتبي ماست كه ارزش دارد؛ وگرنه اگر ارزشها نباشد، مثل ديگران مي‌شويم. ما مي‌توانيم با اين اعتقادات و ارزشها، پيشرفت‌هاي جهش‌گونه داشته باشيم؛ كما اين كه اين نوع پيشرفت را در جبهه‌ها ديديم و امروز هم در بحث هسته‌اي شاهد آن هستيم.

وي گفت: حماسه سوم تير از اين جهت ارزشمند است كه همه‌ي اين ها حول محور اسلام شكل پيدا مي‌كند. اگر ما بر مبناي اعتقاداتمان پيشرفت كنيم، فساد، تبعيض و رشوه‌خواري اتفاق نمي‌افتد و پيشرفت طبيعي‌تر خواهد بود.

چمران درباره ويژگي‌هاي ديگر رخداد سوم تير گفت: اين حركت براساس ولايت‌مداري شكل گرفت و يك حركت جديد بود كه اگر بر همين مبنا پيش برويم، خواهيم ديد چقدر سازنده است.

وي در بخش ديگري از سخنانش اظهار كرد: بيداري، هوشياري و بازگشت مردم به اعتقادات اسلامي، يكي از ارزشمندترين اتفاقات در سوم تير بود و بايد آن را حفظ كنيم. در آن روزها با كم‌ترين امكانات و در يك حركت خودجوش تحول بزرگي شكل گرفت و تبليغاتي مي‌شد كه بيشتر جنبه ي ابلاغ داشت و مردمي وخودجوش بود.

چمران همچنين گفت: در فصل انتخابات، برخي از اطرافيان كانديداها به نامزدهايشان توصيه مي‌كردند سخناني را مطرح كنند كه در ميان مردم جذابيت داشته باشد و همه اقشار را جذب كند اما احمدي‌نژاد چنين نكرد. او مي‌گفت من حرف انقلاب و حرف حق را مي‌زنم، مردم اگر خواستند راي دهند. وي در پايان گفت: سوم تير يك بيداري، حركت و جنبش با ارزش است كه بايد قدر آن را دانست.

خبرنگار رجانیوز گزارش داد احمدی نژاد در تازه ترین تصمیم خود برای زدودن آثار اشرافیگری از بدنه اجرایی کشور دستور داده است تا 50 دستگاه خودروی بنز که در تشریفات ریاست جمهوری به کار گرفته شده  و 60 دستگاه خودروی گران قیمت دیگر از همین نوع  که در وزارت خارجه از آنها استفاده می شود، با خودروهای ساخت داخل معاوضه شود.

بنابر گزارش خبرنگار رجانیوز ، پیش از این  احمدی نژاد در نخستین روزهای ورودش به ساختمان پاستور نیز از خرید خودروهای زرهی 300 تا 400 میلیونی برای مقامات دولت سابق و برخی نمایندگان مجلس ششم به شدت انتقاد کرده بود. در آن زمان مشخص شد این خودروهای چند صد میلیونی از جمله حاتم بخشیهای مسوولین ارشد دولت سابق بوده و صاحبان آنها علیرغم دستور احمدی نژاد حاضر نشده اند هدیه های دولتمردان سابق را به بیت المال پس دهند. اما احمدی نژاد مدتی بعد و طی سخنانی که در جمع نمایندگان مردم در مجلس خبرگان ایراد می کرد گفت که به نمایندگی از ملت و برای مبارزه با ویژه خواری برخی قدرتمداران، آنها را به هر قیمت سیاسی که شده پس گرفته و به بیت المال باز می گرداند.

عدم استفاده از هواپیمای تشریفاتی چندین میلیاردی که در زمان دولت سابق خریداری شده بود، برانداختن آثار اشرافی گری از نهاد ریاست جمهوری و انتقال محل کار رئیس جمهور از کاخ های سلطنتی سعد آباد به محل سابق دفتر رووسای جمهور در میدان پاستور از دیگر مواردی است که طی دو سال گذشته احمدی نژاد به واسطه آنها تلاش نموده تا نشان دهد همچنان به وعده های خود در برقراری فرهنگ ساده زیستی  میان مسوولین اجرایی پایبند است.

بنابر این گزارش احمدی نژاد در زمان تصدی مسوولیت شهرداری تهران نیز با از رده خارج ساختن خودروهای تشریفاتی و لوکس، بالاترین سطح خودروهای مجاز برای استفاده مسوولین این سازمان را پژو 405 تعیین کرده بود.

گفتنی است رهبر حکیم انقلاب در بیانات خود در ابتدای سال که در حرم مطهر رضوی(ع) ایراد می شد، یکی از دلایل حمایت خاص خود از دولت نهم را جهتگيرى عدالت و زىّ مردمى مسوولین این دولت دانسته و حفظ این روحیه و عدم اسارت در دام تجمل‏گرايى‏هايى كه افرادى به آن مبتلا می شوند را از جمله انتظارات خود از مسوولین  در قبال این حمایت خاص عنوان کرده بودند.